Olum, ayriliga es....
6/6/2008 -Kategori: Gunden Kalanlar
Hava bozuktu, yagmur gokte tekmil beklemekteydi. Arada bir hissettiriyordu varligini. Fonda bir huzun melodisi. Bense bir cadir altinda yalnizligimla yasiyordum. Kalabalik bir topluluk icinde insanlarin ayri dunyalari ayni ortamda ayriliyordu .Koca bir yalnizlikti hayat ve farkinda degildi insan...
Melodi yuregimde depremler yaparken, yalniz kalabaliklarda gozyaslarima hapsediyordum kederimi ve huznumu.Havaya hakim olan kara bir buluttu, kendini farkettiriyordu da, benim huznume neden olan neydi bilmiyordum.Koca bir bilememezlik icinde bocaliyordum. Dusunuyordum, beynim zonkluyordu, agrilarim sakaklarima variyordu ben bilmiyordum! Bilmedigim farkina variyordum!
Yagmur bastiriyordu, benim de huznum katmerlesiyordu. Hayata dair tek hakikat olumdu biliyordum. Butun kelimelerimin ve duygularimin dize geldigi kelimeydi olum! Hersey olumle duruyordu, zaman islemiyordu sanki. Yagmur farkettiriyordu, huznum artiyordu. Biliyordum, olum es degerdi ayriliga.Bu yuzden kalakaliyordum belki de. Gozyaslarimi azad ediyordum yagmurla birlikte. Olume, ayriliga ve huznume....
0 yorum yazılmıştır